Matysik Michał

Życiorys i przebieg pracy ideowo-niepodległościowej spisany przez Michała Matysika w roku 1938:

Zachował się życiorys, który Michał Matysik napisał w 1938 roku:

„Urodziłem się 25.09.1899 roku w Kębłowie pow. Wolsztyn. Moimi rodzicami byli Karol Matysik i Teofila z domu Kotlarska. Jestem wyznania rzymsko – katolickiego i jestem żonaty. Od 6 do 14 roku życia uczęszczałem do szkoły powszechnej w Kębłowie. W 16 roku życia wyjechałem za pracą do Niemiec. W czerwcu 1917 roku powołany zostałem do wojska niemieckiego i służyłem w 36.p.p. W Halle a/S. Po podstawowym wyszkoleniu zostałem wysłany na front francuski, gdzie walczyłem do końca wojny. W grudniu 1918 roku zostałem urlopowany i wróciłem do domu rodzinnego w Kębłowie.
Dnia 5.01.1919 roku wstąpiłem ochotniczo do organizującego się oddziału powstańczego w Kębłowie, którego dowódcą był Bronisław Kotlarski i Maksymilian Marcinowski z Kębłowa. Z oddziałem tym brałem czynny udział w walkach pod Wolsztynem, Kębłowem i Kopanicą. Również brałem udział w wypadach na Świętno i okoliczne miejscowości – 18.01.1919 roku przydzielony zostałem do formującej się 11. komp. w Wolsztynie, której dowódcą był por. Ekert. Z kompanią tą brałem ponownie udział czynny w walkach o Kopanicę. Następnie wysłany z tą kompanią koleją do Nowego Tomyśla, później pod Trzciel, gdzie brałem także czynny udział w walkach. Później przydzielony do 6. kompanii (dowódcą por. Talarczyk), z którą brałem udział w walkach pod Komorówkiem, Zembowcem i Rudnicą. W marcu 1919 roku odkomenderowany zostałem na kurs telefonistów w Poznaniu, a po ukończeniu przydzielony zostałem do sztabu 2 pułku Strzelców Wielkopolskich w Pniewach, gdzie objąłem centralę poczty.
Dnia 09.09.1919 roku wysłany zostałem z 2 pułkiem Strzelców Wielkopolskich z Kościana na front bolszewicki, gdzie brałem czynny udział w walkach pod Połockiem, nad Berezyną, pod Bobrujskiem, Paradzem, Stasiełkami oraz w odwrocie na Warszawę. Następnie brałem czynny udział w ofensywie pod Warszawą w kierunku Prus Wschodnich na linii Szczucin – Kolno. Z Brześcia Litewskiego brałem udział w kontrofensywie w kierunku Mińska Litewskiego. Po ukończeniu działań wojennych udałem się z formacją do garnizonu w Wrześni. W marcu 1921 roku przeniesiony zostałem do 3 baterii, 7 dywizji artylerii w Poznaniu, skąd zostałem zwolniony w listopadzie 1921 roku do domu rodzicielskiego w Kębłowie, powiat Wolsztyn, gdzie dotychczas zamieszkuję.
Michał Matysik”

                                                                              Biografia Michała Matysika po 1921r.

  • Po zwolnieniu  w listopadzie 1921 r. z Wojska Polskiego w Poznaniu, na przełomie 1921-22 roku udaje się na Wileńszczyznę do powiatu Brasław i wstępuje do Policji Granicznej, gdzie pełni służbę na granicy polsko-łotewskiej.
  • W 1924r. po reorganizacji służb granicznych zostaje przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza(KOP).

Michał Matysik w mundurze policji granicznej.

  • Na początku 1926 r., po śmierci swego ojca Karola, zwalnia się z KOP i wraca do Kębłowa.
  • Obejmuje gospodarstwo po swych rodzicach, oraz z reformy rolnej, za kredyt nabywa 4 ha. ziemi na t.zw. Niwce.
  • W dniu 10 maja 1926r. zawiera związek małżeński z Pelagią Kotlarską z  Kębłowa.
  • W tym samym roku wraz z innymi rolnikami zakłada Polskie Stronnictwo Ludowe „PIAST”, gdzie pełni funkcje w zarządzie tej partii. Partia ta istnieje do wybuchu II wojny światowej. Dokumenty i pieczęć tej partii przekazuje w 1971r. do Powiatowego Zarządu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Wolsztynie.
  • Wstępuje do Bractwa Kurkowego w Kębłowie oraz do Ochotniczej Straży Pożarnej.
  • Zakłada wraz z innymi rolnikami Kółko Rolnicze i bierze czynny udział w jego rozwoju.
  • Na swym gospodarstwie wraz z żoną prowadzi nowoczesną produkcje rolną i hodowlę bydła mlecznego, jest członkiem mleczarni w Wolsztynie.
  • W dniu 1 sierpnia 1932 r. w czasie wykonywania prac żniwnych na Niwce oddalonej 4 km od gospodarstwa zastaje ich gwałtowna burza, gdzie od pioruna ponosi śmierć jego żona będąca w ciąży; sam zostaje odnaleziony przez przypadkowego rolnika, po kilku godzinach zostaje odwieziony do szpitala w Wolsztynie, gdzie uratowano mu życie.
  • Po wyjściu ze szpitala ponownie gospodarzy na swym gospodarstwie i włącza się do prac społecznych.
  • Przez koligacje rodzinne powiększa areał swego gospodarstwa do 9 ha.
  • W latach 1929-1936 buduje nowe zabudowania gospodarcze – oborę i stodołę.
  • Po raz drugi zawiera związek małżeński z Marianną Waligórską z Kębłowa.
  • W 1937 r. wstępuje do Towarzystwa Powstańców Wielkopolskich z lat1918-1919 w Poznaniu (Koło Wolsztyn).
  • W 1938 r. za udział w Powstaniu Wielkopolskim, oraz za udział w wojnie z Bolszewikami i za Bitwę pod Warszawą,  zostaje odznaczony „Medalem Niepodległości”.
  • Po wybuchu II Wojny Światowej prześladowany przez Niemców za dezercję z wojska niemieckiego w 1918r.( nie powrócił do jednostki niemieckiej, a wstąpił do Powstania Wielkopolskiego). Przez okres wojny musiał co jakiś czas meldować się na Policji; był również zmuszony do obowiązkowych dostaw produktów rolnych na rzecz III Rzeszy.
  • W dniu 20 stycznia1945r. na rozkaz władz niemieckich wraz z innymi rolnikami jest zmuszony do wywozu rodzin niemieckich w głąb Niemiec, przed nadciągającym frontem radzieckim. Sam wywozi zaprzęgiem konnym rodzinę zawiadowcy stacji kolejowej z Kębłowa.
  • Po przyjeździe do Niemiec (jechali około 2 tygodnie), koło Hamburga zabrano mu wóz z końmi, a sam był zmuszony do pracy u „bauera”.
  • Po zakończeniu wojny nie wraca od razu do domu bojąc się represji ze strony władz radzieckich, z uwagi na udział w walkach przeciwko nim w 1920 r.
  • Do rodzinnego Kębłowa powraca w dniu 29 października1945 z Niemiec przez Punkt Urzędu Repatriacyjnego w Szczecinie gdzie zarejestrowany jest po nr 53767.
  • Po przybyciu do Kębłowa i zarejestrowaniu swego powrotu zaopiekował się nim Urząd Bezpieczeństwa w Wolsztynie, zarzucając mu, że nie powrócił do kraju po zakończeniu wojny lecz pozostał i przeszedł przeszkolenie szpiegowskie na rzecz Wielkiej Brytanii, oraz że w roku 1920 walczył przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Zarzucano mu również służbę w KOP. Na porządku dziennym były wtedy częste rewizje i przeszukania mieszkania pod różnym pozorem. Represje te trwały do 1956 r.
  • W latach powojennych ciężko pracował na gospodarstwie; brak było bydła, koni i sprzętu, a ziemia częściowo porzucona, leżała odłogiem.
  • Na początku lat 1950 karany przez Kolegium Orzekające w Wolsztynie za nie wywiązywanie się z obowiązkowych dostaw zbóż.
  • Nie ulega namowom i naciskom na kolektywizację wsi.
  • Ponownie jako Powstaniec Wielkopolski wstępuje do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (Koło w Wolsztynie) jako członek.
  • Po 1956 r. wstępuje do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL) w Wolsztynie.Orkiestra Ziomków. Od lewej Henryk May,
    Michał Matysik, Ziomek senior i jego syn. Foto 1.09.1956
  • Dnia 11 listopada 1971 r. zostaje odznaczony „Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym”.
  • Gospodarstwo swe przekazuje synowi Stanisławowi (Ojcu przyznano rentę socjalną).
  • Dnia 24 czerwca1972 r. zostaje mianowany na stopień podporucznika WP.
  • Dnia 16 grudnia 1976 r. zostaje odznaczony   „Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski”.
  • W dniu 2 czerwca1982 r. wraz z żoną Marianną otrzymuje „Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie”. Wychowali dziesięcioro dzieci, siedem córek i trzech synów.

001

Legitymacja0001 Legitymacja0002

  • Zmarł 15 grudnia 1983 r. w szpitalu w Wolsztynie. Został pochowany  na cmentarzu w Kębłowie.

Michał Matysik w czapce powstańczej (z treflem)

  • 26 październia 2014 roku grób oznakowano medalem Powstańców Wielkopolskich ufundowanym przez Powiat w Wolsztynie. Reprezentantem rodziny był Leon Matysik.

IMG_1230 IMG_1237IMG_1237

Opracował na podstawie posiadanych dokumentów

syn Leon Matysik

zamieścił na stronie

wnuk Rafał Gruszka